Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Znów wchodzisz we mnie drgawką, a serce więzione w przyciasnej klatce żeber - martwieje.
Czasem miło jest spędzić dzień w domu. Rano nie zrywać się pod wpływem budzika. W dresie i bez stanika, z kubkiem kawy w dłoni. Siedzieć wśród pyłu z pasteli nie używanych od miesięcy. Szukając szkicownika po szafkach, słuchając ckliwej muzyki, ignorując nieład na głowie i w sercu. Są takie dni, gdy usilnie próbuję wszystko sobie ułożyć. Myślę o tym jaka jestem i jaka chciałabym być. Słyszę, że jak zawsze nie mam ochoty na spotkania w większym gronie. Jak zawsze jestem smutna. Jak zawsze nie wiem co mam robić dalej. Jak zawsze chce tylko leżeć i trwać. Bez żadnego wysiłku, bez pasji, bez kończenia czegokolwiek, bez słońca. Zaciągnięte rolety w oknach, i moje zrzędzenie, bo nie są ciemniejsze. Miło jest czasem spędzić dzień w domu. Szukając odpoczynku i nie potrafiąc go zaznać. Ciągle coś dręczy, coś martwi. Wizję snu do południa burzą dzieci za ścianą. Wczoraj nie zdobyłam się na ubranie czegoś, co nie służy mi za piżamę. Na wieczorny prysznic także się nie zdobyłam.
Czuję, jakbym się wypalała. Nie mam już tego zapału co kiedyś. Czuję, że ludzie mają tego powoli dość. Kolejny dzień z książką i stopami na kaloryferze? Niech ktoś sprawi, że znów zacznę żyć.
Nieubrana podchodzę do telefonu. Zbywam rozmówce i wracam do pokoju. Im szybciej znów się tam znajdę tym lepiej.
Byłam szczęśliwa w ostatnią środę. Czemu więc teraz już tego nie czuję?
Jak mam sprawić, byś nie tylko TY mnie fascynował? Cała moja energia, namiętność, pasja i radość przelane zostają na jedną osobę. Na wszystko inne jakoś brakuje miejsca. Nic innego nie cieszy.
Słucham:Death Cab for Cutie- A Lack of Color
